Doktora Rieux- Jest głównym bohaterem powieści pt: „dżuma’’. Pracuje jako lekarz miejski w Oranie. Pełni on również funkcję narratora, który stara się ukazać losy mieszkańców. Opisuje nastroje towarzyszące ludności Oranu od początku epidemii aż po chwilę, gdy opuszcza ona granice miasta. Jego sylwetkę poznajemy dzięki Tarrou. Doktor był średniego wzrostu, Twarz nieco kwadratowa, oczy ciemne, duży nos, czarne krótkie włosy jest opalony. Wszystkie zewnętrzne cechy doktora zaobserwowane przez Tarrou zdradzają odpowiednie właściwości jego psychiki. Domniemane lata znamionują wiek dojrzały. Fizyczna siła i zdrowie, na które wskazują mocne ramiona, opalenizna czy wyrazistość rysów twarzy będą przekładały się na odporność psychiczną i równowagę wewnętrzną bohatera. Roztargnienie podczas prowadzenia samochodu sugeruje zaś typową dla postaci doktora skłonność do zadumy. Doktor Rieux pierwszy dostrzega objawy zbliżającej się epidemii dżumy. Na krótko przed zamknięciem miasta jego chora żona wyjeżdża. Do doktora przyjeżdża jego matka, aby zająć się synem. Doktor jest do niej silnie przywiązany, i jej obecność pomaga mu przetrwać trudne chwile. Rieux wie, jakie zagrożenie jest związane z epidemią , dlatego też doprowadza do zwołania komisji sanitarnej. Liczba zarażonych wzrasta , Rieux poświęca cały swój czas na leczenie chorych, ale nie zostawia chorych samych. Przez cały czas trwania epidemii doktor nie pokaże ludziom, że boi się o własne życie. Doktor Rieux uważa za swój obowiązek poświęcanie się dla chorych . Robi to, co uważa za konieczne, wykonuje swój zawód i stara się nie zawieść ludzi. Nie załamuje się, praca doktora ogranicza się do informowania rodziny chorego o śmierć. Ma świadomość, że nie wystarczy mu szczepionek dla wszystkich, więc postanawia stworzyć własną szczepionkę. Nie przestaje walczyć z dżumą, nawet wtedy, gdy jego żona umiera w sanatorium. Rieux rozumie cierpienie, ludzi którzy stracili swoich bliskich. Doktor Rieux wie że dżuma jest zbyt silna żeby z nią walczyć ale stara się by ją jak największym stopniu zwalczyć. Lecz też został zarażony dżumą i zmarł.
Syzyf był królem Koryntu. Był dobrym władcą, bo umiał zapewnić swoim poddanym wygodne i bogate życie. Sam nie stronił od częstych uczt. Był jednak człowiekiem pysznym i zadufanym, lubił się przechwalać swoimi dobrymi relacjami z bogami Olimpu. Bywał u nich bowiem częstym gościem, bogowie lubili go i darzyli swoją przyjaźnią. Pozwalali mu również spożywać ambrozję nektar, dzięki czemu Syzyf cieszył się długim życiem i ogromną silą fizyczną. Z czasem jednak Syzyf stracił szacunek i zaufanie bogów, bo zdradził ludziom ważną tajemnicę bogów, w wyniku czego gromowładny zeus skazał Syzyfa na śmierć. Bogowie nie mogli za karę uśmiercić Syzyfa, gdyż ten uwięził Tanatosa, został więc wtrącony do Tartaru, skąd uciekł podstępem. Wtedy został ukarany wieczną i bezużyteczną pracą. Syzyf ma za zadanie wtoczyć na górę wielki głaz, który jednak przed wierzchołkiem zawsze wymyka mu się z rąk i stacza się na sam dół zbocza.
Tych dwóch bohaterów łączyło jedno że chcieli pomóc ludziom i zostali za to ukarani w przypadku doktora Rieux była to śmierć przez zakażenie się dżumą, a w przypadku Syzyfa było to wieczne i niewypełniające się zadanie obydwoje zostali ukarani za pomoc ludziom.
bazantt