Kubizm to styl który rozwijał się we Francji w XX wieku. Najważniejszymi cechami charakterystycznymi kubizmu są wąski krąg tematyczny dominują kolory takie jak brąz zieleń szarość . Sama nazwa wywodzi się od kostki sześciennej. Głównymi malarzami tego stylu są Pablo Picasso i Georges Braque, którzy ze sobą współpracowali. Kubizm porównuje się do figur geometrycznych. We wczesnej fazie rozwoju kubizmu, Picasso i Braque pracowali niezależnie od siebie. Inspiracją do wypracowania nowego podejścia do przestrzeni malarskiej, transformacji obiektu i interpretacji rzeczywistości. W całej historii malarstwa nie było innego tak intensywnego zerwania z osiągnięciami sztuki, jak to dokonane przez kubistów. Przede wszystkim, do tej pory malarstwo miało iluzorycznie odzwierciedlać rzeczywistość miały wywoływać na płótnie wrażenie jak żywej natury. Kubistom zaś zależało na zdefiniowaniu rzeczywistości, wydobyciu struktury przedmiotów. Aby to osiągnąć, stosowali geometryzację, syntezę i odrzucenie perspektywy. W dużym skrócie, można powiedzieć, że dana, widziana forma zostawała najpierw zgeometryzowana, a następnie rozbita na mniejsze elementy walców, stożków, kul itp. U podstaw kubizmu leży zasada, że obiekt malarski zostaje rozbity na szereg osobnych płaszczyzn, oglądanych w różnym oświetleniu, które następnie są przedstawiane obok siebie na płótnie. Dawało to pełniejszy obraz analizowanego obiektu. Choć najsłynniejsze obrazy kubistyczne pokazują postacie ludzkie, generalnie głównym tematem były tu martwe natury.
bazantt