NORWID Promethidion.pdf

(361 KB) Pobierz
Cyprian Norwid
PROMETHIDION
RZECZ W DWÓCH DIALOGACH Z EPILOGIEM
Wirtualna Biblioteka Literatury Polskiej
Uniwersytet Gdański
Polska.pl
NASK
Tekst pochodzi ze zbiorów
„Wirtualnej Biblioteki Literatury Polskiej”
Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego
2
Ze zbiorów „Wirtualnej Biblioteki Literatury Polskiej” Instytutu Filologii Polskiej UG
SPIS TREŚCI
WSTĘP .................................................................................................. 4
DO CZYTELNIKA .............................................................................. 6
BOGUMIŁ
DIALOG, W KTÓRYM JEST RZECZ O SZTUCE I
STANOWISKU SZTUKI JAKO FORMA
......................................... 8
WIESŁAW
DIALOG, W KTÓRYM JEST RZECZ O PRAWDZIE
JEJ
PROMIENIACH I DUCHU. JAKO TREŚĆ
.................................... 21
EPILOG .............................................................................................. 30
NASK
IFP UG
Ze zbiorów „Wirtualnej Biblioteki Literatury Polskiej” Instytutu Filologii Polskiej UG
3
PROMETHIDION
RZECZ
W DWÓCH DIALOGACH Z EPILOGIEM.
... in quo possit intelligi quantum restet animae..
(Plin:
O Gladiatorze konającym)
Tobie –
Umarły,
te poświęcam pieśni,
Bo cień gdy schyla się nad pargaminem,
To prawdę czyta, o podstępach nie
śni...
Tobie poświęcam, Włodziu!... słowem, czynem,
Modlitwą... bliskim znajdziesz mnie i wiernym
– Na szlaku białych słońc – na tym niezmiernym,
Co się kaskadą stworzenia wytacza
Z ogromnych BOGA piersi... Co się rozdziera
W strumienie... potem w krzyż się jasny zbiera,
I wraca – i już nigdy nie
rozpacza
*
!...
Tam czekaj... drogi mój!.., każdy
umiera...
C.K.N.
Rozpacza – w sferze ciał znaczy także: rozstępuje, rozdziela, rozciela
(Przypisek
Autora)
NASK
IFP UG
*
4
Ze zbiorów „Wirtualnej Biblioteki Literatury Polskiej” Instytutu Filologii Polskiej UG
WSTĘP
Morituri te salutant, Veritas...
.....................................
.....................................
.....................................
Więc pożegnałem was –
którzyście chcieli,
Bym nie osmucał tych brzegów zielonych,
A – przeceż
żywy-m!...
*
. . .Witajcie Anieli
Pokornéj pracy – w szatach rozświetlonych,
Z zaplątanemi włosami w promienie,
Jak moda
świętych
uczy:
odniechcenie!...
*
O sztuko! – człowiek do ciebie powraca
Jak do ciepliwéj matki dziecie smutne,
Lub marnotrawny syn – gdy
życie
skraca,
A słyszy Parek
śpiew:
„utnę już – utnę!...”
*
O! sztuko –
Wiecznéj tęczo Jerozalem,
Tyś jest przymierza
łukiem
– po potopach
Historyi – tobie, gdy ofiary palem
Wraz się jagnięta pasą na okopach...
*
Ty – wtedy skrzydła roztaczasz złocone
W
światyni
Pańskiéj oknach, szyb kolorem,
Jakby litanie cicho skrysztalone,
Co na Aniołów czekają wieczorem.
*
NASK
IFP UG
Ze zbiorów „Wirtualnej Biblioteki Literatury Polskiej” Instytutu Filologii Polskiej UG
5
Tak jesteś – czasu ciszy – czasu burzy,
Ty się zmieniasz w ton – czekasz w trybunie
Aż się sumienie kształtem wymarmurzy,
Podniesie czoło – i fałsz, w proch aż runie.
*
Ty jesteś – czasu burzy – czasu gromu,
Tyś bohaterstwa bezwiednym rumieńcem,
Z orłami hufce prowadzisz do domu
I nad grobowcem biała, stajesz z wieńcem...
NASK
IFP UG

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin